~ Gevonden & verloren ~

Het ijs dat op zijn overhemd kleefde kleurde als het soort rood waarvan je hoopte het nooit op iets wits te zullen aantreffen.
Ze kon zichzelf wel voor haar kop slaan; waarom liep ze dan ook altijd en eeuwig te dromen?
Hij staarde bedremmeld naar de vlek kersenijs die steeds verder in het witte katoen doortrok. Alsof hij een vlijmscherp mes in zijn borst gestoken had gekregen en de bloedvlek alsmaar groter werd. Hij zou hier ter plekke sterven; zoveel bloed kon een mens niet missen…

‘Ik vergoed de stomerijkosten,’ zei ze en ze moest moeite doen niet te stotteren. Haar aktetas klemde ze als houvast tegen haar borst.
Hij schudde zijn hoofd.
‘Ben je gek,’ zei hij, ‘ik gooi het in een weekmiddel. En als dat niet werkt gebruik ik een schaar.’
Ze lachten beiden om zijn grapje.
‘Kan ik…’ begon ze, ‘…kan ik…’ Ja. Wat kon ze? Ze keek zoekend om zich heen en zag het grote uithangbord van lunchroom ‘Provisoir’.
‘Koffie,’ zei hij, haar gedachten radend. Ze knikte. Opgelucht.
‘Olivier,’ zei hij en stak zijn hand naar haar uit.
‘Evelien,’ zei zij, terwijl ze haar hand in de zijne legde.

© Jolka 23-03-’10

Lees het hele verhaal op Jolka’s let’s write!

Lees  morgen het tegenblog Hummer

Advertenties