Ik heb een weekje vrij, dat wil zeggen vrij van de betaalde arbeid, terwijl de betaling gewoon door gaat, een verworven recht uit de industriële revolutie. De onbetaalde arbeid gaat echter gewoon door, en, zoals het een moderne man van deze tijd betaamd, probeer ik naast de extra klusjes wat (huishoudelijk) werk over te nemen van mijn lieve vriendin, zodat ook zij een beetje kan genieten van een weekje vrij en er tijd overschiet om dingen samen te kunnen doen.

De ochtend begint als altijd, vier kinderen moeten naar school, dus de catering draait
’s ochtends op volle toeren, minimaal 14 sneden brood worden besmeerd en belegd. De twee jongste (zes en negen) kunnen de verleidingen tot het spelen met water en tandpasta in de badkamer niet weerstaan, dus begeleiding bij het tandenpoetsen en haren kammen is gewenst. Mocht iemand ooit twijfelen aan ADHD en wat medicijnen hier in kunnen betekenen, jullie zijn van harte welkom op de vroege ochtend in huize Slavenburg voor een overtuigend ‘voor’ en ‘na’ effect.

Dan is het tijd voor het huishouden, de ochtend laat zijn sporen na, het aanrecht staat vol met afwas en ’s nachts schijnen de haren van de hond naar elke hoek van de kamer gekropen te zijn om daar samen te klitten tot grote pluizige bollen grijs haar. Verder is de voorraad levensmiddelen aan het slinken, zit de wasmand vol, en is de was van gisteren nog niet opgevouwen. Een huishouden van zes is geen kattenpis. Sommige klusjes worden mij sterk ontraden of verboden, zoals het opvouwen van de was, mijn techniek is niet toereikend. Wel groeit mijn respect voor haar met alles wat ik doe, de efficiëntie waarmee mijn lieve vriendin de taken vervult is ongekend, nog niet gesproken van de precisie en grondigheid.

Haar briljante timemanagement zorgt ervoor dat de middag, wanneer de kinderen nog op school zijn, gebruikt kan worden voor bezigheden buiten het huishouden om, zoals het snuffelen naar curiosa en snuisterijen om het huis een thuis te maken.

Dit alles zorgt er voor dat ik geen pauze heb, er geen moment is dat ik met boterhammen achter mijn PC zit te mijmeren over het leven, en de kronkelingen vervolgens in blogvorm publiceer. Vandaar de wat geringe activiteit op Woordenbrij Slavenburg.

Volgende week moet ik weer werken, ik zal het huishouden missen, maar nog meer het samen zijn met mijn lieve vriendin

© 2012 Raoul Slavenburg

Advertenties