De ‘Hallo Jumbo’ supermarkt in het Noord Brabantse Oosterhout bevindt zich ongelukkigerwijs op de eerste verdieping van een overdekt winkelcomplex met parkeergarage. Om toch met je volle kar boodschappen naar de etage te brengen waar de auto geparkeerd is, zijn er hellingbanen geïnstalleerd. Dit zijn roltrappen zonder treden, waarop een winkelwagentje door vernuftig geplaatste magneten in de wielen goed blijft staan.

Deze bewegende helling is een uitdaging voor kinderen, snel omhoog, tegen de draaiing in naar beneden, allemaal leuke natuurkunde proeven uit de leerschool van het leven zelf. De natuurwetten zijn hard, zo ook de tweede wet van Newton. Deze kan aanzienlijk letsel veroorzaken en daarom staan er grote borden bij de automatische hellingbaan waarop te lezen is dat ouders er op moeten toezien dat kinderen niet op de hellingbaan spelen.

Als vader van drie zonen in de leeftijd dat ze zich als apen gedragen, weet ik als geen ander dat in een onbewaakt moment één van de drie zomaar aan de aandacht  kan ontsnappen tijdens het intoetsen van een bijna vergeten pincode en zodoende eigenhandig gaat controleren of de wetten van Sir Isaac Newton kloppen. Eén paar ogen voor drie kinderen is te weinig tijdens het boodschappen doen.

Toen ik laatst met een volle kar niet vergeten boodschappen de hellingbaan naderde zag ik een knulletje van een jaar of acht in een hevige strijd tegen Newton op de hellingbaan. Het ventje kon onmogelijk van mij zijn, de mijne waren alle uit logeren. Ik keek om mij heen, en kon geen bijpassende ouder vinden. Ik besloot het ventje aan te spreken. Op vriendelijke toon, doch met een streng gezicht,  ik zei dat hij beter niet kon spelen op de hellingbaan. De reactie was duidelijk “Jij bent mijn vader niet, en je hebt toch niets over mij te zeggen”. Daarna stak hij de tong zover als hij kon uit zijn mond. Ik antwoordde dat ik véél ouder was dan hij, en dat ik daarom best iets van mocht zeggen. Een zware stem achter mij weersprak dat op een niet te miskennen dreigende wijze. De vader van het jongetje had zich dominerend in de discussie gemengd, die volgens zijn woorden ook fysiek voortgezet kon worden.

Er was een tijd, nog eens zo lang geleden, dat kinderen van ons allemaal waren. Iedereen lette er op dat een kind niet zomaar de straat over stak, om maar eens een voorbeeld te noemen. Nu verwijten we de ouders een slechte opvoeding als een kind zomaar oversteekt, en vertellen we de ambulancebroeder schaamteloos dat het een schande is dat de ouders zo slecht op hun kroost letten.

Ik ben van de patat generatie, maar verlang soms terug naar de tijd van de veldwachter, laat ik het het ‘Swiebertje’ tijdperk noemen

© 2012 Raoul Slavenburg

Dit blog heeft toevalligerwijs dezelfde naam als die van Vrouwke blogt, die overigens ook meer dan het lezen waard is!

Advertenties