Home

Grenzen

Plaats een reactie

In de roerige jaren zestig ontloken, heeft deze dame nog weleens last gehad van opgerekte grenzen. Flower Power, Hippie en Feminisme vonden in mij vruchtbare bodem. Niet dat ik als hippie heb geleefd en zeker in mijn relaties trouw was, die vrijheid ging me te ver, maar een flinke tik van de vrijheidsmolen heb ik toch wel gehad.

Spannende tijd waarin veel onbegrensd leek. En zoals je uiteraard weet, zijn er vele heilige huisjes gevallen. Mijn eigen trofee is de demonstratie naar Borssele. Demonstreren tegen de kernenergie. Ik herinner me alleen vaag, zwaar geploeter door lange kilometers weilandmodder. En met mij vele anderen. Ik kan me niet meer herinneren dat we dichtbij zijn gekomen. Die reactor bleef maar in de verte.

© Juni 2012 Schrijfblokjes / Mindel Blokhuizen

Lees het hele verhaal op Schrijfblokjes

Advertenties

Lang geleden

Plaats een reactie

Intro

Al 35 jaar is er geen vaderdag. Dat is best lang.

 

 

 

Vaderdag

I

Heel veel kan ik me niet herinneren

Van vaderdagen in de jaren zestig

Of van die in de jaren zeventig

Vaderdagen waren er gewoon,

En op de lagere school zal ik wel eens

Een asbak van klei voor je hebben gemaakt

Eigenlijk denk ik dat het op vaderdag

Lang een gewone cricketzondag was

Op ‘t Slagman en bij pech een uitwedstrijd

In het Westen van het land, twee uur heen

Twee uur terug, daartussen een wedstrijd

Niks limited overs, we zagen jou of ‘s ochtends

Of ‘s middags, dat lag aan wie er eerst moest batten

En bij de lunch en thee, natuurlijk

Lange dagen waren dat, vaderdagen in de jaren zestig

© 2012 Ruud Ketelaar

Lees het hele verhaal op RuudKetelaar

Andermans kinderen

2 reacties

Dat andermans kinderen ‘andermans kinderen’ zijn, heeft een reden. Ongemanierde betweters die geen gezag accepteren, kunnen onmogelijk door jou of mij zijn opgevoed. Onze kinderen kennen grenzen, maar ook weer niet zoveel grenzen dat ze bij anderen het gevoel hebben way out te kunnen gaan. Het komt nogal nauw bij opvoeding.

Toch is het ook weer niet zo moeilijk. Om het voor iedereen makkelijker te maken en het fenomeen ‘andermans kinderen’ uit te roeien, lijkt het me goed de drie basis-etiquetteregels voor kinderen die ergens gaan spelen of logeren, te publiceren en te hopen op brede verspreiding via de Interwebs. Zo kan de kennis die wij al van onze moeders meekregen, ook worden overgedragen op anderen, die dit geluk niet hadden. Zie het als een kleine bijdrage aan een betere wereld.

1. Je doet gewoon wat de ouders van vriendjes aan je vragen (mits)

Als een ouder van een vriendje je verzoekt om iets redelijks te doen, dan doe je dat direct. Zonder ‘ja maar’, een lang gezicht of getreuzel. Ik heb het hier over praktische hulpvragen zoals tafel afruimen, logeerkamer fatsoeneren of nou eindelijk eens gaan slapen. De ‘mits’ geldt voor de categorie creepy vragen van volwassenen. Deze moeten natuurlijk resoluut worden afgewezen, direct gevolgd door een telefoontje naar huis, weg rennen, hard gillen of alledrie tegelijk.

© 2012 Vrouwke Blogt

Lees het hele verhaal op Vrouwke Blogt

Provisoir

1 reactie

~ Gevonden & verloren ~

Het ijs dat op zijn overhemd kleefde kleurde als het soort rood waarvan je hoopte het nooit op iets wits te zullen aantreffen.
Ze kon zichzelf wel voor haar kop slaan; waarom liep ze dan ook altijd en eeuwig te dromen?
Hij staarde bedremmeld naar de vlek kersenijs die steeds verder in het witte katoen doortrok. Alsof hij een vlijmscherp mes in zijn borst gestoken had gekregen en de bloedvlek alsmaar groter werd. Hij zou hier ter plekke sterven; zoveel bloed kon een mens niet missen…

‘Ik vergoed de stomerijkosten,’ zei ze en ze moest moeite doen niet te stotteren. Haar aktetas klemde ze als houvast tegen haar borst.
Hij schudde zijn hoofd.
‘Ben je gek,’ zei hij, ‘ik gooi het in een weekmiddel. En als dat niet werkt gebruik ik een schaar.’
Ze lachten beiden om zijn grapje.
‘Kan ik…’ begon ze, ‘…kan ik…’ Ja. Wat kon ze? Ze keek zoekend om zich heen en zag het grote uithangbord van lunchroom ‘Provisoir’.
‘Koffie,’ zei hij, haar gedachten radend. Ze knikte. Opgelucht.
‘Olivier,’ zei hij en stak zijn hand naar haar uit.
‘Evelien,’ zei zij, terwijl ze haar hand in de zijne legde.

© Jolka 23-03-’10

Lees het hele verhaal op Jolka’s let’s write!

Lees  morgen het tegenblog Hummer

Op slag van

Plaats een reactie

 

 

 

 

 

van laatste dagen los en vrij
verschaft de tijd zijn overuur
en fluistert dat zijn korte duur
slechts mensenwil is en voorbij

het middernachtlijke vertier
van klokkenluidend eindefeest
met kussen
klinken
langs geweest
brengt zonder meer ons allen hier

© 2012 Eric Odijk

Lees het hele gedicht op Eric Odijk

En daar was muziek

1 reactie

Gefascineerd keek ze naar zijn handen. Mooie handen, sterke vingers en kortgeknipte nagels. Verzorgd. Hoofd gebogen, krullen over wenkbrauwen, een geconcentreerde frons.

Met zorg en nauwkeurig verwijderde hij de stickers van de cd hoes. Ook zoiets, zo bijzonder nu. Een cd hoes, met daarin een heuse cd. Zij had alleen nog maar digitale bestanden. Maar hij duidelijk niet.  Mooie titels, dat wel. ‘Staring at the sea’ van The Cure en ze ontwaarde ook nog een Bon Iver. De andere twee titels kon ze niet plaatsen.

Allemaal voor acht euro. Knalroze ronde stickers schreeuwden het van de nog glanzende hoezen. Ze begreep dat hij die lawaaierige stickers van zijn geluidskleinoden af wilde hebben. Ze overheersten het rustige sepia van de artwork van Staring at the sea.

© 2012  Ellen Kiel

Lees het hele verhaal op At Ellen’s

Stop de oranjeterreur!

3 reacties

Ooit waren er tijden dat een Europees Kampioenschap Voetbal nog gewoon een voetbaltoernooi was waarover Nederlanders geheel en al vrijwillig al dan niet enthousiast konden geraken. Dat waren nog eens tijden. Je kon nog gewoon over straat zonder het gevoel te hoeven krijgen dat je in een krankzinnigenenclave was beland, je kon nog gewoon winkels betreden zonder geterroriseerd te worden door de meest stompzinnige en infantiele Oranje-gerelateerde meuk en je kon nog gewoon je TV aanzetten zonder dat je ten prooi viel aan de volledig doorgeslagen waanzin van de ontelbare Oranje-reclames.

Dat is tegenwoordig nog maar moeilijk voor te stellen. De onvergetelijke EK-winst van ons nationale voetbalelftal in 1988 heeft dan ook wanstaltige gevolgen gehad. Wanstaltigheid die bij elke deelname aan een groot voetbaltoernooi alleen maar lijkt toe te nemen. Waar we 24 jaar geleden met zijn allen nog een spontaan volksfeest vierden, worden we hedentendage als een stelletje hersenloze wilsonbekwamen toegeschreeuwd door alles en iedereen die zijn kunstmatig gekweekte oranjegraantje mee wil pikken.

© 2012 Robert Keizer

Lees het hele blog op Metro Lezerscolumn

Older Entries