Home

Andermans kinderen

2 reacties

Dat andermans kinderen ‘andermans kinderen’ zijn, heeft een reden. Ongemanierde betweters die geen gezag accepteren, kunnen onmogelijk door jou of mij zijn opgevoed. Onze kinderen kennen grenzen, maar ook weer niet zoveel grenzen dat ze bij anderen het gevoel hebben way out te kunnen gaan. Het komt nogal nauw bij opvoeding.

Toch is het ook weer niet zo moeilijk. Om het voor iedereen makkelijker te maken en het fenomeen ‘andermans kinderen’ uit te roeien, lijkt het me goed de drie basis-etiquetteregels voor kinderen die ergens gaan spelen of logeren, te publiceren en te hopen op brede verspreiding via de Interwebs. Zo kan de kennis die wij al van onze moeders meekregen, ook worden overgedragen op anderen, die dit geluk niet hadden. Zie het als een kleine bijdrage aan een betere wereld.

1. Je doet gewoon wat de ouders van vriendjes aan je vragen (mits)

Als een ouder van een vriendje je verzoekt om iets redelijks te doen, dan doe je dat direct. Zonder ‘ja maar’, een lang gezicht of getreuzel. Ik heb het hier over praktische hulpvragen zoals tafel afruimen, logeerkamer fatsoeneren of nou eindelijk eens gaan slapen. De ‘mits’ geldt voor de categorie creepy vragen van volwassenen. Deze moeten natuurlijk resoluut worden afgewezen, direct gevolgd door een telefoontje naar huis, weg rennen, hard gillen of alledrie tegelijk.

© 2012 Vrouwke Blogt

Lees het hele verhaal op Vrouwke Blogt

Advertenties

Au naturel

3 reacties

Dag dertig, genoeg dagen om het één maand te noemen, al tellen slechts 1/3 van alle maanden die we kennen 30 dagen.

30 dagen, ruim vier weken, één maand, er is in die tijd een hoop veranderd, en eigenlijk toch ook weer niet. Ik rook niet, ik roep het te pas en te onpas, vooral tegen mezelf.

Voor de omgeving is het inmiddels normaal dat ik niet rook, niet roken valt niet op. Het beeld van mijzelf met een sigaret is binnen vier weken volledig verdwenen en daarmee het stoere imago waarmee de reclamemakers mij jarenlang hebben geïndoctrineerd, ik ben nog net zo stoer, al zeg ik het zelf.

Wat positief zou moeten zijn, is mijn sterk verbeterde reukvermogen. Ik ruik meer, veel meer, en geloof me, dat is niet altijd een zege. Vaak kan ik de geurtjes niet thuisbrengen, de databank van geuren in mijn hoofd is door de blokkade van jarenlange sigarettenrook, enigszins beperkt. Op een één of andere manier worden onbekende geuren ingezet om de die andere behoefte die keihard zijn intrede heeft gedaan na het stoppen met roken, te versterken tot welhaast onbeheersbare proporties. Elke geur is een geur van eten. Hondenbrokken ruiken naar de nasi van de lokale afhaalchinees, benzine doet de behoefte tot het consumeren van een onmenselijke hoeveelheid frikadellen aanwakkeren op een zodanige wijze dat ik me met moeite kan dwingen om af te tanken alvorens de gehele voorraad frikadellen van de snackbar in één bestelling afhandig te maken. Overal waar ik loop, zie ik eten, maar erger nog, ruik ik eten. Zodra er een nieuw zweempje geur mijn neus kriebelt, zie ik katjesdrop, tosti’s met ham en kaas, goedkope baconchips van een vaag Duits merk, broodjes kebab of complete driegangen maaltijden.
Meer

Hummer

5 reacties

Het geluk kon niet op. Kauwend op een halflauwe vette oliebol met rozijnen hoorde Wim de laatste drie cijfers van de oudejaarsloterij.
‘Vijf, drie, acht!’ riep Marc Klein Essink, getooid in een bandplooibroek en glimmend kort jasje, in de grotesk opgezette show, midden jaren negentig.

Zijn bek viel letterlijk open, kwijl vermengd met het plakkerige deeg droop via zijn mondhoeken naar buiten, om zich als lelijke plekken op het vaalblauwe shirt dat strak om zijn bierbuik zat, te nestelen.
Evelien was met stomheid geslagen. De jackpot, drieëntwintig miljoen gulden, was gevallen op het lot, dat zij zorgvuldig had uitgekozen bij de sigarenboer op de hoek. Iets met achten, eindcijfer acht, of, in ieder geval, nummers die bij elkaar opgeteld een acht vormen. Evelien had Wim het lot, samen met het pakje zware van Nelle met oranje rizla vloei gegeven, in de hoop dat deze laatste avond van het jaar de eerste leuke avond samen zou worden.

Meer

Provisoir

1 reactie

~ Gevonden & verloren ~

Het ijs dat op zijn overhemd kleefde kleurde als het soort rood waarvan je hoopte het nooit op iets wits te zullen aantreffen.
Ze kon zichzelf wel voor haar kop slaan; waarom liep ze dan ook altijd en eeuwig te dromen?
Hij staarde bedremmeld naar de vlek kersenijs die steeds verder in het witte katoen doortrok. Alsof hij een vlijmscherp mes in zijn borst gestoken had gekregen en de bloedvlek alsmaar groter werd. Hij zou hier ter plekke sterven; zoveel bloed kon een mens niet missen…

‘Ik vergoed de stomerijkosten,’ zei ze en ze moest moeite doen niet te stotteren. Haar aktetas klemde ze als houvast tegen haar borst.
Hij schudde zijn hoofd.
‘Ben je gek,’ zei hij, ‘ik gooi het in een weekmiddel. En als dat niet werkt gebruik ik een schaar.’
Ze lachten beiden om zijn grapje.
‘Kan ik…’ begon ze, ‘…kan ik…’ Ja. Wat kon ze? Ze keek zoekend om zich heen en zag het grote uithangbord van lunchroom ‘Provisoir’.
‘Koffie,’ zei hij, haar gedachten radend. Ze knikte. Opgelucht.
‘Olivier,’ zei hij en stak zijn hand naar haar uit.
‘Evelien,’ zei zij, terwijl ze haar hand in de zijne legde.

© Jolka 23-03-’10

Lees het hele verhaal op Jolka’s let’s write!

Lees  morgen het tegenblog Hummer

De genezen homo

3 reacties

Het is een veelbesproken onderwerp, in alle media, zowel de oude als de nieuwe, waarin minister Edith Schippers de hoofdrol speelt : “homotherapie” en de vergoeding hiervoor. Het gaat natuurlijk niet om de vergoeding op zichzelf, want het stopzetten van de vergoeding voor een handjevol gereformeerde homofielen die geloven ‘genezen’ te kunnen worden in het licht van God zal het  gat in de begroting van de zorg niet kunnen dichten.

Het is een politieke beslissing, en hiermee staat de huidige (demissionaire) regering terecht achter het gegeven dat homofilie geen ziekte is. Overigens is pas sinds 1990 homoseksualiteit niet meer opgenomen in de lijst van geestesziekten van de Wereldgezondheidsorganisatie.

Meer

Op slag van

Plaats een reactie

 

 

 

 

 

van laatste dagen los en vrij
verschaft de tijd zijn overuur
en fluistert dat zijn korte duur
slechts mensenwil is en voorbij

het middernachtlijke vertier
van klokkenluidend eindefeest
met kussen
klinken
langs geweest
brengt zonder meer ons allen hier

© 2012 Eric Odijk

Lees het hele gedicht op Eric Odijk

Oranje kerst

Plaats een reactie

In navolging van velen, waaronder Robert Keizer en Petepel, ontkom ik er niet aan om ook een blog te wijden aan het voetbal in het algemeen, en het oranje-voetbal in het bijzonder. Van de ene kant een gemakkelijke opgave, Elke uiting in welke media dan ook is fel oranje gekleurd. Bij elke bouwmarkt, las ik in mijn proletarische krant (folder), kan men een complete oranje buurtset kopen, inclusief partytent en straatkoelkast. Langs alle commerciële wegen moedigt men ons aan vooral pal achter onze jongens van oranje te staan, en dit gegeven aan de buitenwereld te laten zien door het kopen van de meest belachelijke snuisterijen die je je kan voorstellen. Voor diegene die het meest waanzinnige must have oranje item twittert, heb ik een pak onvervalste originele Friese Oranjekoeken klaarstaan. (De oranje MDF platen van Hornbach zijn kanshebber)

Het lijkt wel (oranje)kerst. De tuincentra hebben op de plek waar normaal de glimmende rode en groene slingers liggen, oranje slingers met olijke vlaggetjes uitgestald. De kerstballen zijn vervangen door oranje ballen en in plaats van een kerstboom, koop je de partytent, formaat voetbalveld om er een echt oranje straatfeest van te maken, de hele buurt aan het bier!

Meer

Older Entries Newer Entries