Home

Het is niet alles goud wat er blinkt

3 reacties

sylvie_RafaelHet maakt mij blij, het nieuwste grote nieuws van het nieuwe jaar. Elke beetje belangrijke site kopte het op de voorpagina, Rafael en Sylvie gaan uit elkaar.

Het is geen afgunst, niet omdat ik recent zelf ben gescheiden, en zodoende ben ingeburgerd in het vakjargon van de scheidingsadvocaat waaronder de prachtige scrabblewoorden als alimentatie-indexering , ouderschapsplan en convenant, maar omdat dit soort berichten de pijn verzachten van het afwijzen van een substantiële subsidie in mijn levensonderhoud voor de komende tien jaar door de staatsloterij. Het gewonnen bedrag voorziet slechts in een halve dag onderhoud. Het gezin van der Vaart daarentegen, had helemaal geen subsidie nodig. Rafael verdiende met elke trap tegen welke bal dan ook bij de voetbalclub van Hamburg een veelvoud van de huidige waarde van mijn staatslot. Rafael heeft een goede baan en ook Sylvie heeft buiten divaneren* een aardige carrière als presentatrice op de Duitse TV.

Meer

Advertenties

Een poets gebakken

1 reactie

BananaSplit2Prank heet het in goed Nederlands. Veelal uitgevoerd met de onzichtbare aanwezigheid van één of meerdere tactisch opgestelde camera’s. ‘Poets’, ‘Bananasplit’, ‘Boobytrap’ en ‘Candid Camera zijn alle programma’s die onbeschaamd gebruik maakte van het onvolprezen ‘laten schrikken’ concept.

 In het TV programma ‘Poets’ , waarvan de eerste uitzending stamt uit 1969, ging het om veelal onschuldige grappen. Zo werden voor het oog van het argeloos winkelend publiek in een dierenspeciaalzaak door een poetsenbakker ‘levende goudvissen’, kunstig gesneden van wortel, verorberd. Verwondering, verbazing, en lichte schrikreacties waren van de gezichten in close up af te lezen. Bananasplit deed het zelfde, iets grotesker opgezet. Het plaatsen van de telefooncel pal voor de oprit van Willeke Alberti, toen nog in relatie met Søren Lerby, en de boze reactie van de zichtbaar gefrustreerde zangeres staat in mijn geheugen gegrift als één van de vele hoogtepunten.

Meer

Au naturel

3 reacties

Dag dertig, genoeg dagen om het één maand te noemen, al tellen slechts 1/3 van alle maanden die we kennen 30 dagen.

30 dagen, ruim vier weken, één maand, er is in die tijd een hoop veranderd, en eigenlijk toch ook weer niet. Ik rook niet, ik roep het te pas en te onpas, vooral tegen mezelf.

Voor de omgeving is het inmiddels normaal dat ik niet rook, niet roken valt niet op. Het beeld van mijzelf met een sigaret is binnen vier weken volledig verdwenen en daarmee het stoere imago waarmee de reclamemakers mij jarenlang hebben geïndoctrineerd, ik ben nog net zo stoer, al zeg ik het zelf.

Wat positief zou moeten zijn, is mijn sterk verbeterde reukvermogen. Ik ruik meer, veel meer, en geloof me, dat is niet altijd een zege. Vaak kan ik de geurtjes niet thuisbrengen, de databank van geuren in mijn hoofd is door de blokkade van jarenlange sigarettenrook, enigszins beperkt. Op een één of andere manier worden onbekende geuren ingezet om de die andere behoefte die keihard zijn intrede heeft gedaan na het stoppen met roken, te versterken tot welhaast onbeheersbare proporties. Elke geur is een geur van eten. Hondenbrokken ruiken naar de nasi van de lokale afhaalchinees, benzine doet de behoefte tot het consumeren van een onmenselijke hoeveelheid frikadellen aanwakkeren op een zodanige wijze dat ik me met moeite kan dwingen om af te tanken alvorens de gehele voorraad frikadellen van de snackbar in één bestelling afhandig te maken. Overal waar ik loop, zie ik eten, maar erger nog, ruik ik eten. Zodra er een nieuw zweempje geur mijn neus kriebelt, zie ik katjesdrop, tosti’s met ham en kaas, goedkope baconchips van een vaag Duits merk, broodjes kebab of complete driegangen maaltijden.
Meer

De genezen homo

3 reacties

Het is een veelbesproken onderwerp, in alle media, zowel de oude als de nieuwe, waarin minister Edith Schippers de hoofdrol speelt : “homotherapie” en de vergoeding hiervoor. Het gaat natuurlijk niet om de vergoeding op zichzelf, want het stopzetten van de vergoeding voor een handjevol gereformeerde homofielen die geloven ‘genezen’ te kunnen worden in het licht van God zal het  gat in de begroting van de zorg niet kunnen dichten.

Het is een politieke beslissing, en hiermee staat de huidige (demissionaire) regering terecht achter het gegeven dat homofilie geen ziekte is. Overigens is pas sinds 1990 homoseksualiteit niet meer opgenomen in de lijst van geestesziekten van de Wereldgezondheidsorganisatie.

Meer

Oeverloos

3 reacties

Het woord is het meest gebezigd in de context “oeverloos gezwam in de ruimte”. Opvallend is of het woord in deze weinig opbeurende zinsconstructie gebruikt wordt in de betekenis “eindeloos” of in de andere betekenis van oeverloos : “slap”. Mocht het woord in de tweede betekenis gebruikt worden, kan de zin vervangen worden door het iets minder flatteuze “slap geouwehoer”, of door kortweg “gezwets

Ik opteer om voortaan “slap geouwehoer” te gebruiken voor “oeverloos gezwam in de ruimte”, sterker nog, de tweede zin zou verboden moeten worden, omdat deze zin onrecht doet aan de groteske schoonheid van het zwaar ondergewaardeerde woord “oeverloos

Meer

Virtuele regen

5 reacties

“Eigenlijk vind ik niets echt vervelend”, ik hoor het mijzelf nog duidelijk zeggen, gevolgd door een fronsend voorhoofd en een minuut zwijgen. Behalve, en dan begint de klaagzang. “Een bui bovenopmijn knar, dat vind ik echt vervelend.” Ik ben sowieso niet zo dol op regen.

Meer

Verlanglijstje

Plaats een reactie

TreinIk ben een lijstje aan het maken, een soort verlanglijstje. Het moeten dingen zijn die makkelijk draagbaar zijn, zoals een MP3 speler of, op zijn minst in een koffer passen. Dingen die je mee kan nemen op reis, voor de reis zelf, of voor de eindbestemming. Het liefst moeten de spullen een hoge waarde vertegenwoordigen.

Het maakt niet uit wat het is, en of ik er überhaupt wat aan heb. Ik zit te denken aan een gloednieuwe iPad3, en een Samsung Galaxy S2 mobiele telefoon. Maar er moet meer zijn wat ik kan dragen. Een Canon EOS 600D, staat in de lijst voor een slordige 850,00 euro. En wacht, een stradivarius viool, draagbaar, relatief compact, en kostbaar, extreem kostbaar. Een oranjekuifkakatoe op mijn schouder zal mij niet misstaan, die schijnen meer dan 1000 euro te kosten. In mijn binnenzak wil ik een Etoile mystérieuse fountain pen van Mont Blanc, prijs is een slordige 15000 euro.

Meer