Home

Het gebrek aan pauze

3 reacties

Ik heb een weekje vrij, dat wil zeggen vrij van de betaalde arbeid, terwijl de betaling gewoon door gaat, een verworven recht uit de industriële revolutie. De onbetaalde arbeid gaat echter gewoon door, en, zoals het een moderne man van deze tijd betaamd, probeer ik naast de extra klusjes wat (huishoudelijk) werk over te nemen van mijn lieve vriendin, zodat ook zij een beetje kan genieten van een weekje vrij en er tijd overschiet om dingen samen te kunnen doen.

De ochtend begint als altijd, vier kinderen moeten naar school, dus de catering draait
’s ochtends op volle toeren, minimaal 14 sneden brood worden besmeerd en belegd. De twee jongste (zes en negen) kunnen de verleidingen tot het spelen met water en tandpasta in de badkamer niet weerstaan, dus begeleiding bij het tandenpoetsen en haren kammen is gewenst. Mocht iemand ooit twijfelen aan ADHD en wat medicijnen hier in kunnen betekenen, jullie zijn van harte welkom op de vroege ochtend in huize Slavenburg voor een overtuigend ‘voor’ en ‘na’ effect.

Dan is het tijd voor het huishouden, de ochtend laat zijn sporen na, het aanrecht staat vol met afwas en ’s nachts schijnen de haren van de hond naar elke hoek van de kamer gekropen te zijn om daar samen te klitten tot grote pluizige bollen grijs haar. Verder is de voorraad levensmiddelen aan het slinken, zit de wasmand vol, en is de was van gisteren nog niet opgevouwen. Een huishouden van zes is geen kattenpis. Sommige klusjes worden mij sterk ontraden of verboden, zoals het opvouwen van de was, mijn techniek is niet toereikend. Wel groeit mijn respect voor haar met alles wat ik doe, de efficiëntie waarmee mijn lieve vriendin de taken vervult is ongekend, nog niet gesproken van de precisie en grondigheid.

Meer

Advertenties

Hummer

5 reacties

Het geluk kon niet op. Kauwend op een halflauwe vette oliebol met rozijnen hoorde Wim de laatste drie cijfers van de oudejaarsloterij.
‘Vijf, drie, acht!’ riep Marc Klein Essink, getooid in een bandplooibroek en glimmend kort jasje, in de grotesk opgezette show, midden jaren negentig.

Zijn bek viel letterlijk open, kwijl vermengd met het plakkerige deeg droop via zijn mondhoeken naar buiten, om zich als lelijke plekken op het vaalblauwe shirt dat strak om zijn bierbuik zat, te nestelen.
Evelien was met stomheid geslagen. De jackpot, drieëntwintig miljoen gulden, was gevallen op het lot, dat zij zorgvuldig had uitgekozen bij de sigarenboer op de hoek. Iets met achten, eindcijfer acht, of, in ieder geval, nummers die bij elkaar opgeteld een acht vormen. Evelien had Wim het lot, samen met het pakje zware van Nelle met oranje rizla vloei gegeven, in de hoop dat deze laatste avond van het jaar de eerste leuke avond samen zou worden.

Meer

Provisoir

1 reactie

~ Gevonden & verloren ~

Het ijs dat op zijn overhemd kleefde kleurde als het soort rood waarvan je hoopte het nooit op iets wits te zullen aantreffen.
Ze kon zichzelf wel voor haar kop slaan; waarom liep ze dan ook altijd en eeuwig te dromen?
Hij staarde bedremmeld naar de vlek kersenijs die steeds verder in het witte katoen doortrok. Alsof hij een vlijmscherp mes in zijn borst gestoken had gekregen en de bloedvlek alsmaar groter werd. Hij zou hier ter plekke sterven; zoveel bloed kon een mens niet missen…

‘Ik vergoed de stomerijkosten,’ zei ze en ze moest moeite doen niet te stotteren. Haar aktetas klemde ze als houvast tegen haar borst.
Hij schudde zijn hoofd.
‘Ben je gek,’ zei hij, ‘ik gooi het in een weekmiddel. En als dat niet werkt gebruik ik een schaar.’
Ze lachten beiden om zijn grapje.
‘Kan ik…’ begon ze, ‘…kan ik…’ Ja. Wat kon ze? Ze keek zoekend om zich heen en zag het grote uithangbord van lunchroom ‘Provisoir’.
‘Koffie,’ zei hij, haar gedachten radend. Ze knikte. Opgelucht.
‘Olivier,’ zei hij en stak zijn hand naar haar uit.
‘Evelien,’ zei zij, terwijl ze haar hand in de zijne legde.

© Jolka 23-03-’10

Lees het hele verhaal op Jolka’s let’s write!

Lees  morgen het tegenblog Hummer

Zaterdag

4 reacties

Zaterdag is alles anders. Niet werken, kinderen niet naar school. Een vrije dag dus. Maar luieren is er niet bij, want mijn lieve vriendin neemt mij zaterdag mee op een wonderbaarlijke reis van haar bestaan op een doorsnee doordeweekse dag. Gedurende de dag krijg ik een uitgebreide excursie door de locale Albert Heijn of Jumbo. Ze laat me dan zien welk brood wij eten, en hoe de groenten er uit zien voordat ze op mijn bord liggen. Ook de kinderen confronteren mij met problemen die ik door de weeks niet tegen kom. Wat moet ik in hemelsnaam doen aan die schoenveter die niet los te krijgen is en een rits die verkeerd is opengegaan.

Meer

Morgen stop ik

Plaats een reactie

Wanneer het is begonnen kan ik me niet herinneren, maar dat het ooit begon is zeker, want daarna kon ik er niet meer mee ophouden. Het lijkt onderhand wel een verslaving. Het werd me dan ook wel heel erg makkelijk gemaakt; de kat op het spek binden vind ik een understatement.

Niemand weet het, niemand merkt er ooit iets van, al is de kans om te worden betrapt natuurlijk altijd aanwezig. Zou dat het zijn? Dat ik kick op het risico om te worden gesnapt? Dat ik dweep op de roes die de adrenaline me geeft? Ik voel hoe mijn hart in mijn slapen bonst als ik de portemonnee open knip en het geld eruit pak. Ik stop de knisperend verse briefjes van 50 en 100 Euro in mijn bh

© 2010 Jolka

Lees het hele verhaal op Jolka’s let’s write!