Home

Provisoir

1 reactie

~ Gevonden & verloren ~

Het ijs dat op zijn overhemd kleefde kleurde als het soort rood waarvan je hoopte het nooit op iets wits te zullen aantreffen.
Ze kon zichzelf wel voor haar kop slaan; waarom liep ze dan ook altijd en eeuwig te dromen?
Hij staarde bedremmeld naar de vlek kersenijs die steeds verder in het witte katoen doortrok. Alsof hij een vlijmscherp mes in zijn borst gestoken had gekregen en de bloedvlek alsmaar groter werd. Hij zou hier ter plekke sterven; zoveel bloed kon een mens niet missen…

‘Ik vergoed de stomerijkosten,’ zei ze en ze moest moeite doen niet te stotteren. Haar aktetas klemde ze als houvast tegen haar borst.
Hij schudde zijn hoofd.
‘Ben je gek,’ zei hij, ‘ik gooi het in een weekmiddel. En als dat niet werkt gebruik ik een schaar.’
Ze lachten beiden om zijn grapje.
‘Kan ik…’ begon ze, ‘…kan ik…’ Ja. Wat kon ze? Ze keek zoekend om zich heen en zag het grote uithangbord van lunchroom ‘Provisoir’.
‘Koffie,’ zei hij, haar gedachten radend. Ze knikte. Opgelucht.
‘Olivier,’ zei hij en stak zijn hand naar haar uit.
‘Evelien,’ zei zij, terwijl ze haar hand in de zijne legde.

© Jolka 23-03-’10

Lees het hele verhaal op Jolka’s let’s write!

Lees  morgen het tegenblog Hummer

Advertenties

Morgen stop ik

Plaats een reactie

Wanneer het is begonnen kan ik me niet herinneren, maar dat het ooit begon is zeker, want daarna kon ik er niet meer mee ophouden. Het lijkt onderhand wel een verslaving. Het werd me dan ook wel heel erg makkelijk gemaakt; de kat op het spek binden vind ik een understatement.

Niemand weet het, niemand merkt er ooit iets van, al is de kans om te worden betrapt natuurlijk altijd aanwezig. Zou dat het zijn? Dat ik kick op het risico om te worden gesnapt? Dat ik dweep op de roes die de adrenaline me geeft? Ik voel hoe mijn hart in mijn slapen bonst als ik de portemonnee open knip en het geld eruit pak. Ik stop de knisperend verse briefjes van 50 en 100 Euro in mijn bh

© 2010 Jolka

Lees het hele verhaal op Jolka’s let’s write!