Home

Hummer

5 reacties

Het geluk kon niet op. Kauwend op een halflauwe vette oliebol met rozijnen hoorde Wim de laatste drie cijfers van de oudejaarsloterij.
‘Vijf, drie, acht!’ riep Marc Klein Essink, getooid in een bandplooibroek en glimmend kort jasje, in de grotesk opgezette show, midden jaren negentig.

Zijn bek viel letterlijk open, kwijl vermengd met het plakkerige deeg droop via zijn mondhoeken naar buiten, om zich als lelijke plekken op het vaalblauwe shirt dat strak om zijn bierbuik zat, te nestelen.
Evelien was met stomheid geslagen. De jackpot, drieëntwintig miljoen gulden, was gevallen op het lot, dat zij zorgvuldig had uitgekozen bij de sigarenboer op de hoek. Iets met achten, eindcijfer acht, of, in ieder geval, nummers die bij elkaar opgeteld een acht vormen. Evelien had Wim het lot, samen met het pakje zware van Nelle met oranje rizla vloei gegeven, in de hoop dat deze laatste avond van het jaar de eerste leuke avond samen zou worden.

Meer

Advertenties

Provisoir

1 reactie

~ Gevonden & verloren ~

Het ijs dat op zijn overhemd kleefde kleurde als het soort rood waarvan je hoopte het nooit op iets wits te zullen aantreffen.
Ze kon zichzelf wel voor haar kop slaan; waarom liep ze dan ook altijd en eeuwig te dromen?
Hij staarde bedremmeld naar de vlek kersenijs die steeds verder in het witte katoen doortrok. Alsof hij een vlijmscherp mes in zijn borst gestoken had gekregen en de bloedvlek alsmaar groter werd. Hij zou hier ter plekke sterven; zoveel bloed kon een mens niet missen…

‘Ik vergoed de stomerijkosten,’ zei ze en ze moest moeite doen niet te stotteren. Haar aktetas klemde ze als houvast tegen haar borst.
Hij schudde zijn hoofd.
‘Ben je gek,’ zei hij, ‘ik gooi het in een weekmiddel. En als dat niet werkt gebruik ik een schaar.’
Ze lachten beiden om zijn grapje.
‘Kan ik…’ begon ze, ‘…kan ik…’ Ja. Wat kon ze? Ze keek zoekend om zich heen en zag het grote uithangbord van lunchroom ‘Provisoir’.
‘Koffie,’ zei hij, haar gedachten radend. Ze knikte. Opgelucht.
‘Olivier,’ zei hij en stak zijn hand naar haar uit.
‘Evelien,’ zei zij, terwijl ze haar hand in de zijne legde.

© Jolka 23-03-’10

Lees het hele verhaal op Jolka’s let’s write!

Lees  morgen het tegenblog Hummer

En daar was muziek

1 reactie

Gefascineerd keek ze naar zijn handen. Mooie handen, sterke vingers en kortgeknipte nagels. Verzorgd. Hoofd gebogen, krullen over wenkbrauwen, een geconcentreerde frons.

Met zorg en nauwkeurig verwijderde hij de stickers van de cd hoes. Ook zoiets, zo bijzonder nu. Een cd hoes, met daarin een heuse cd. Zij had alleen nog maar digitale bestanden. Maar hij duidelijk niet.  Mooie titels, dat wel. ‘Staring at the sea’ van The Cure en ze ontwaarde ook nog een Bon Iver. De andere twee titels kon ze niet plaatsen.

Allemaal voor acht euro. Knalroze ronde stickers schreeuwden het van de nog glanzende hoezen. Ze begreep dat hij die lawaaierige stickers van zijn geluidskleinoden af wilde hebben. Ze overheersten het rustige sepia van de artwork van Staring at the sea.

© 2012  Ellen Kiel

Lees het hele verhaal op At Ellen’s