Dat andermans kinderen ‘andermans kinderen’ zijn, heeft een reden. Ongemanierde betweters die geen gezag accepteren, kunnen onmogelijk door jou of mij zijn opgevoed. Onze kinderen kennen grenzen, maar ook weer niet zoveel grenzen dat ze bij anderen het gevoel hebben way out te kunnen gaan. Het komt nogal nauw bij opvoeding.

Toch is het ook weer niet zo moeilijk. Om het voor iedereen makkelijker te maken en het fenomeen ‘andermans kinderen’ uit te roeien, lijkt het me goed de drie basis-etiquetteregels voor kinderen die ergens gaan spelen of logeren, te publiceren en te hopen op brede verspreiding via de Interwebs. Zo kan de kennis die wij al van onze moeders meekregen, ook worden overgedragen op anderen, die dit geluk niet hadden. Zie het als een kleine bijdrage aan een betere wereld.

1. Je doet gewoon wat de ouders van vriendjes aan je vragen (mits)

Als een ouder van een vriendje je verzoekt om iets redelijks te doen, dan doe je dat direct. Zonder ‘ja maar’, een lang gezicht of getreuzel. Ik heb het hier over praktische hulpvragen zoals tafel afruimen, logeerkamer fatsoeneren of nou eindelijk eens gaan slapen. De ‘mits’ geldt voor de categorie creepy vragen van volwassenen. Deze moeten natuurlijk resoluut worden afgewezen, direct gevolgd door een telefoontje naar huis, weg rennen, hard gillen of alledrie tegelijk.

© 2012 Vrouwke Blogt

Lees het hele verhaal op Vrouwke Blogt

Advertenties